آتش پنهان

گرمی آتش خورشید فسرد

مهرگان زد به جهان رنگ دگر

پنجه خسته این چنگی پیر

ره دیگر زد و آهنگ دگر

زندگی مرده به بیراه زمان

کرده افسانه هستی کوتاه

جز به افسوس نمی خندد مهر

جز به اندوه نمی تابد ماه

باز در دیده غمگین سحر

روح بیمار طبیعت پیداست

باز در سردی لبخند غروب

رازها خفته ز نکامی هاست

شاخه ها مضطرب از جنبش باد

در هم آویخته می پرهیزند

برگها سوخته از بوسه مرگ

تک تک از شاخه فرو میریزند

می کند باد خزانی خاموش

شعله سرکش تابستان را

دست مرگ است و ز پا ننشیند

تا به یغما نبرد بستان را

دلم از نام خزان می لرزد

زانکه من زاده تابستانم

شعر من آتش پنهان من است

روز و شب شعله کشد در جانم

می رسد سردی پاییز حیات

تاب این سیل بلاخیز نیست

غنچه ام نشکفته به کام

طاقت سیلی پاییزم نیست
 

ستوه

در کجای این فضای تنگ بی آواز
 

من کبوترهای شعرم را دهم پرواز

شهر را گویی نفس در سینه پنهان است
 

شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد

آٍمان در چاردیوار ملال خویش زندانی است

روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست

آفتاب از اینهمه دلمردگی ها رویگردان است

بال پرواز زمان بسته است

هر صدایی را زبان بسته است

زندگی سر در گریبان است

ای قناری های شرینکار

آسمان شعرتان از نغمه ها سرشار

ای خروشان موجهای مست

آفتاب قصه هاتان گرم

چشمه آوازتان تا جاودان جوشان

شعر من میمیرد و هنگام مرگش نیست

زیستن را در چنین آلودگی ها زاد و برگش نیست

ای تپش های دل بی تاب من

 ای سرود بیگناهی ها

ای تمنا های سرکش

ای غریو تشنگی ها

در کجای این ملال آباد

من سرودم را کنم فریاد

در کجای این فضای تنگ بی آواز

من کبوترهای شعرم را دهم پرواز